Feeds:
Færslur
Athugasemdir

Archive for the ‘Kveðskapur’ Category

Eilítið meir

 (Love You a Little Bit More)

(Lag og texti: Bobby Gosh/ísl. Texti: D. Þ. J.)

 

Þegar vetra fer og sólin sest

og sumarið þagnar og deyr

og þú heldur að ég sé uppgefinn

þá skal ég elska þig eilítið meir.

 

Sestu mér hjá og hlustaðu á

hve hjarta mitt ákaft slær,

eins og frjálst úr vetrarfjötrum

þegar fæ ég að vera þér nær.

Ég ligg þér við hlið og lifna allur við

sem leiki um mig gola hlý

og fuglar syngi söngva

og sjáist ekki á himni ský.

 

Og þegar vetra fer og sólin sest

og sumarið þagnar og deyr

og þú heldur að ég sé uppgefinn

þá skal ég elska þig eilítið meir.

 

Mynd þín svo hýr í huga mér býr

þótt húmi að og hverfi sýn.

Þá er brosið undurblíða

bjarta heillastjarnan mín.

Þegar strýkur mér blítt hauströkkur hlýtt

þú hjartað fyllir sætum yl

og laufin fölna og falla

og fegurðin er bara til.

 

Og þegar vetra fer og sólin sest

og sumarið þagnar og deyr

og þú heldur að ég sé uppgefinn

þá skal ég elska þig eilítið meir.

 

Þetta er nýjasta afurð þess sem ég í gamni galla „Þorsteins Eggertssonar heilkennið“ mitt, þ.e. áráttukenndrar þráhyggju að þýða dægurlagatexta á íslensku. Mér hefur alltaf þótt þetta lag fallegt og það var sungið á ensku við hjónavígsluathöfn sem ég stjórnaði nú í haust. Á leiðinni heim kom viðlagið til mín á íslensku og ég skrifaði það niður hjá mér. Um daginn var ég síðan að taka til í möppunni minni og fann þetta og langaði að klára það. Síðustu daga hafa erindin því verið að púsla sér saman í hausnum á mér á milli annarra verkefna og ég held að ég sé nokkuð sáttur við þetta svona. Þetta er auðvitað miklu væmnara og upphafnara en frumtextinn, sem er mun holdlegri. En svona verður maður nú væminn og upphafinn með aldrinum, andinn sigrar holdið.

Read Full Post »

rauðhettaRauðhetta vildi ráða í skóginum

af réttsýni, sanngirni og mildi.

Að aðrir vildu öðruvísi stjórnarfar

alls ekki Rauðhetta skildi.

 

En fleiri vildu þó fara með völdin

til framfara í öllum geirum.

Þeir lofuðu hinu og líka þessu.

Allt lét það vel í eyrum.

 

Úlfurinn vildi ábyrgð og festu

og áfram stöguleika

þar sem ríkir af fátækum stela og stela

og sterkir éta veika.

 

Og Drakúla greifi var dugnaðarforkur

sem daglega blóð vildi kneyfa

og beita sér hugðist af hörku fyrir

hagsmunum Drakúla greifa.

 

Þarna var líka hópur af hundum

um hitt og þetta að gelta:

Að allir þyrftu að eiga sér greni

og enginn mætti svelta.

 

Þetta var vitaskuld ófremdarástand

sem afdráttarlaust varð að svara.

Nú þurfti skilning – að miðla málum

og milliveginn að fara.

 

Svo skógurinn yrði fagur og fríður

var farið í vetrarleyfi.

Þar réðu þau sínum ráðum í næði,

Rauðhetta, úlfur og greifi.

 

Rauðhetta lagði áherslu á það

við úlfinn og Drakúla báða

að hún myndi fara í fýlu og hætta

ef fengi hún ekki að ráða.

 

Úlfurinn vildi aðeins stela

og auðvitað greifinn dreyra.

Um allt þetta náðu þau samstundis sáttum

og sjálfsagt eitthvað fleira.

 

Þau gerðu málamiðlunarsamning

með mörgum og fallegum orðum

svo skógurinn yrði aftur friðsæll

og allt í föstum skorðum.

 

Rauðhetta stjórnar rjóðrinu sínu,

rösk og með skynsemi kalda.

Og úlfurinn stelur, en ekki svo miklu

að uppnámi þurfi að valda.

 

Og Drakúla blóðið sitt drekkur í friði,

en drepur bara fáa.

Þetta er til hagsbóta og heilla fyrir

háa jafnt sem lága.

 

Og Rauðhetta er ekkert örg þótt sumir

atyrði á flesta lund hana,

því það væri skelfilegt skaðræðisástand

ef skógurinn færi í hundana.

Read Full Post »

Líf þitt er sigling á lystisnekkju

á lygnu fljóti allsnægtanna.

Á bökkunum drjúpa af döðlupálmum

dýrar veigar og glúteinfrítt manna.

 

Og þér eru bornar þrírétta krásir

og þrúgur í klösum bústnum og vænum

og þú heyrir nafnið þitt mjúklega malað

í mildum og þýðum aftanblænum.

 

Og vínið flæðir og vinirnir gleðjast

því vellystingarnar fylla hvert hjarta

og yfir þér vakir himinninn heiður

sem heilagt loforð um framtíð bjarta.

 

En skyndilega er ský fyrir sólu

og skuggalegt umhorfs á fljótsins bökkum;

visnaðir garðar og hálfhrunin hreysi

og hrúga af soltnum og skítugum krökkum.

 

Með kviðinn þaninn þau kalla til þín.

Þó koma ei hljóð nein úr þeirra munni.

En þrúgandi eymdin og ringureiðin

rústa samstundis stemningunni.

 

Svo þú þýtur undir þiljur og kvartar

því þetta var ekki partur af dílnum;

að börnum með flugur í brostnum augum

byðist að fokka í lúkkinu og stílnum.

 

En áfram er siglt og útsýnið lagast

með iðgræna skrúðgarða báðum megin.

Þegar ömurleikinn er loksins að baki,

mikið lifandis ósköp verðurðu feginn.

 

Þú sérð flugur í augum fátækra barna;

ekki finngálknið í þínum eigin.

D. Þ. J.

Read Full Post »

Góði Guð

jesus-helps-peter-with-faith(Kris Kristofferson/D.Þ.J.)

.

Góði Guð.

Ekkert gerði ég hér

til að gæfir þú mér

allt það góða‘er ég nýt.

Segðu mér,

hví er harmur og þraut

núna horfin á braut,

er ég himin þinn lít?

.

Hjálpin var nær, er ég hrópaði,

heilagi faðir, þá komst þú til mín.

Allt er nú breytt, því þú elskar mig,

elífi faðir, nú sál mín er þín.

.

Segðu mér,

fær sú þraut er ég leið

bjargað þjáðum úr neyð,

frelsað þurfandi mann?

Góði Guð.

Gefðu‘að lýst fái ég

öðrum leið um þann veg

sem ég leitaði‘og fann.

.

Hjálpin var nær, er ég hrópaði,

heilagi faðir, þá komst þú til mín.

Allt er nú breytt, því þú elskar mig,

elífi faðir, nú sál mín er þín. (X2)

Faðir, nú sál mín er þín.

Read Full Post »

Faðir vor


Í Sjálfstæðu fólki segir einhvers staðar að Bjartur í Sumarhúsum hafi aldrei nennt að læra Faðirvorið, enda þyki honum lítið til frelsara koma sem ekki getur barið saman rímaða bæn. Þess vegna hefur blundað í mér alllengi forvitni um það hvernig Faðirvorið gæti hljómað í bundnu máli. Ég er áreiðanlega ekki sá fyrsti sem reynir að „yrkja Faðirvorið“, en hér er mín auðmjúka tilraun:

.

jesus-prayingFaðir vor

.

Faðir vor á himnum háa,

hlustaðu‘á mig, barnið smáa,

lofa heilagleika þinn.

Veröld öll þitt verði ríki,

vilja þinn ei framar svíki,

himnafaðir hæsti minn.

.

Hlotnist mér að bíta‘og brenna,

bróður minn og systur kenna

manni hverjum mennskum í.

Ger oss fólk sem fyrirgefur.

Fyrirgefið allt þú hefur.

Ávallt fagni‘ég undri því.

.

Hið illa‘og ljóta ei mín freisti.

Í mér blómstri ljóssins neisti.

Ger oss laus við lygi‘og fals.

Þú við börnin þín sért sáttur.

Þín er dýrðin öll og máttur.

Sannlega‘er það sannast alls.

Read Full Post »

(Andersson/Ulvæus/Anderson – þýð.: D. Þ. J.)

.

Stanslaust hún stígur dans;

stundarhlé hversdagsleikans.

Naumast að sú nýtur sín

nú þegar dansinn hvín.

.

Föstudagskvöld og lítið ljós.

Lífið kanna vill hugljúf drós.

Þar sem danslögin duna

dvelur meyjan stillt,

fýsir að finna pilt.

.

Hver það verður ei veit hún enn.

Það vísast kemur á daginn senn.

Ómi taktfastir tónar

tilveran er góð.

Svífur hún sæl og rjóð

um salarins geislaflóð …

.

… ávallt er dansinn hvín,

seiðandi eins og suðrænt vín.

Dansinn hvín.

Sjáðu hvað hún er sæt og fín.

Stanslaust hún stígur dans;

stundarhlé hversdagsleikans.

Naumast að sú nýtur sín

nú þegar dansinn hvín.

.

Hún er gella sem gumar þrá.

Girnd hún vekur, en engir fá.

Tekur einn við af öðrum,

engin krafa gerð.

Stúlku á fullri ferð

fegurri vart þú sérð …

.

… ávallt er dansinn hvín,

vekur þrótt eins og vítamín.

Dansinn hvín.

Væla fegurstu fíólín.

Stanslaust hún stígur dans;

stundarhlé hversdagsleikans.

Naumast að sú nýtur sín

nú þegar dansinn hvín.

Dýrlegur dansinn hvín.

Read Full Post »

Line_of_dead_soldiers_awaiting_burialÉg hef andstyggð á hernaðardýrkun. Þess vegna skaprauna mér söngtextar, sem gjarnan eru sungnir í kristilegu æskulýðsstarfi, þar sem gripið er til líkinga úr hernaði. „Ég er hermaður Krists“ er ágætt dæmi. Annað dæmi er söngtextinn Áfram Kristsmenn krossmenn eftir Friðrik Friðriksson.

Þeim mun hvimleiðara finnst mér þetta að þessir textar eru gjarnan við mjög skemmtilegar og grípandi laglínur, lög heppileg til fjöldasöngs.

Auðvitað geri ég mér grein fyrir því að um líkingar er að ræða, að stríð okkar við illskuna og skeytingarleysið í heiminum er andlegt og að „… baráttan sem við eigum í er ekki við menn af holdi og blóði heldur við tignirnar og völdin, við heimsdrottna þessa myrkurs, við andaverur vonskunnar í himingeimnum.“ (Ef 6.12)

Vopnaskakið er ekki veraldlegt.

Gallinn er sá að þessar líkingar byggja á vegsömun á ofbeldi og styrjöldum. Til að eitthvað sé eftirsóknarvert eða tignarlegt við setningar á borð við „Fram í stríðið stefnið, sterki æskuher“ þarf til grundvallar að liggja aðdáun á „æskuher“ og „stríði“. Annars gengur líkingin einfaldlega ekki upp.

Að mínu mati er einfaldlega jafnóviðunandi nú á dögum að líkja trúnni og starfi kirkjunnar við hernaðarbrölt og að líkja því við önnur víðtæk og skipulögð mannréttindabrot.

Stríð er helvíti.

Þess vegna tók ég mig til um daginn og barði saman nýjum söngtexta við lagið Áfram Kristsmenn krossmenn.

Ég veit að áttunda línan er með tveimur aukaatkvæðum miðað við upphaflega textann, en það er einfaldlega vegna þess að mér hefur ekki þótt fallegt hvernig tvö síðustu atkvæðin í sjöundu línunni eru dregin á tveimur nótum í honum; „Sjáið fagra fa-ána-ann“. Ég hugsa mér því að tvö fyrstu atkvæði áttundu línunnar séu sungin á tveimur síðustu nótum þeirrar sjöundu miðað við frumtextann.

Öllum er frjálst að syngja þetta eins og þá lystir, hvar og hvenær sem er:

Fram í kærleiks krafti

(Baring-Gould/D.Þ.J.)

Kristur færði fórnir

fyrir alla jafnt.

Áfram uppi veður

óréttlætið samt.

Þungar raunir þjaka

þjáða, særða menn.

Reikistjarnan stynur

undan stríðsátökum enn.

Fram í kærleiks krafti!

Kjósum nýja leið.

Efld af andans mætti

alla sigrum neyð.

Oss í brjósti brennur

baráttunnar glóð.

Kristur elskar alla

óháð kyni‘og þjóð.

Sýnum að við erum

elskuð Drottins hjörð,

að við berum elsku

hvert til annars hér á jörð.

Fram í kærleiks krafti!

Kjósum nýja leið.

Efld af andans mætti

alla sigrum neyð.

Read Full Post »

Older Posts »